سفرنامه۴

قبل از نوشتن ادامه سفرنامه لازمه توضیح بدم که خودم می‌دونم چیزهایی که دارم می‌نویسم از حالت سفرنامه خارج شده و یه جورایی به خاطره نویسی تبدیل شده. اول اینکه ببخشید و دوم هر وقت احساس کردید خسته شدید به همان پی نوشت پست 4 تیرماه مراجعه کنید راه حل خوبی است. جواب هم می دهد.

--------------------------------------------------------------

از روز یکشنبه تا آن لحظه مجموعاً ۷ ساعت هم نخوابیده بودیم. بعد از ناهار مهدی دراز کشید و خوابش برد. اما من و نوشین و مامانش تا ساعت ۴ از هر دری حرف زدیم. گاهی وقت‌ها از شدت خستگی چشمهام روی هم می‌افتاد ولی به زور چای مقاومت می‌کردم. تازه هنوز کلی برنامه برای عصر و شب داشتیم.

به قصد دیدن کتاب‌فروشی‌های میدان انقلاب از آن‌ها خداحافظی کردیم. بیشتر دنبال کتاب خانه اشباح نیستانی بودیم که متاسفانه پیدا نکردیم. از شانس خوب ما هم برق رفت و عملاً کتاب بی کتاب. بعد هم مدتی دنبال هتل برای اقامت شب گشتیم که عمده‌ترین مشکل‌مان این بود که اکثر هتل‌ها در محدوده طرح ترافیک بودند و عبور و مرور برای ما در آن قسمت‌ها ( با توجه به اینکه باید ماشین را خارج از طرح پارک می‌کردیم) مشکل بود. به چند هتل سر زدیم اما دست از پا درازتر برگشتیم.

از قبل قرار بود شب به خانه ناناز و پیمان برویم اما چون می‌خواستیم به دربند برویم و تا دیر وقت طول می‌کشید - از طرفی آنها به خاطر کورش (پسرشان) نمی‌توانستند بیایند- خواستیم مزاحم‌شان نشویم که نشد.

ساعت ۷ با امین در خیابان ۱۶ آذر قرار داشتیم. خودمان را به آن‌جا رساندیم و کمی منتظر ماندیم.

امین بهترین دوست دانشگاهی مهدی بوده و هست. فوق‌العاده پسر خونسرد و مهربانی است. آدم معمولاً از آرامشش همان‌قدر لذت می‌برد که گاهی کلافه می‌شود. به گفته خودش چند مدت پیش دچار افسردگی و ناراحتی بوده و حالا دارد دوران نقاهت را می‌گذراند و سعی می‌کند از همه چیز لذت ببرد تا دردها را فراموش کند. من که نمی توان باور کنم، امین و دپرس بودن؟

الآن دقیقاً ۱۰ سال است که دارد در دانشگاه درس می‌خواند و دانشجوی سال چهارم دکترای متالوژی است.

آدم هنرمندی است. دست‌خط زیبایی دارد و اگر حوصله داشته باشد طرح‌های زیبایی می‌افریند. عاشق هایده و باغ ارم است  و ما هروقت هایده گوش می‌دهیم و یا به باغ ارم می‌رویم شدیداً دلمان برایش تنگ می‌شود. عکاس خوبی هم هست.

آهان!‌داشتم می‌گفتم که منتظر امین بودیم. با کمی تاخیر رسید. پیاده به سمت پارک لاله راه افتادیم و من چون خیلی خسته بودم پیشنهاد دادم روی چمن‌ها بنشینیم و خودم همان لحظه اول روی چمن دراز کشیدم. درخت بسیار زیبایی با یک لانه پرنده روی آن درست در زاویه دید من قرار داشت. با بک‌گراند(‌Background) لاجوردی و ماه در اوج زیبایی.

امین داشت در مورد شکل‌گیری ستاره‌ها و عناصر تولیدی آن‌ها و تبدیل‌شان به سیاه‌چاله حرف می‌زد و من از همه چیز جز خستگی‌ام لذت می‌بردم. بعد از مدتی چای و نسکافه خوردیم و عکس هم گرفتیم و رفتیم دربند.

بعد از یک روز سخت و گرم هوای دربند به آدم نیروی تازه می‌داد. تا جایی که دفعه قبل با امین و افروز و بابک رفته بودیم بالا رفتیم و روی همان تختی که دو سال قبل غذا سفارش داده بودیم شام خوردیم.

ناناز هم زنگ زده بود  و تاکید کرده بود که شب منتظر ماست و ما همچنان معذب بودیم که دیروقت به خانه‌شان برویم ولی رفتیم. هنوز سرم به بالش نرسیده بود خوابم برد.

/ 16 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
فريبا

چه دوستای خوبی بيش باد!

نمی دونم

چه قدر عالی بود اين تکه ی سفرنامه. يه تکه های خيلی قشنگی داشت. مثلن اين: آدم معمولاً از آرامشش همان‌قدر لذت می‌برد که گاهی کلافه می‌شود يا اين: درخت بسیار زیبایی با یک لانه پرنده روی آن درست در زاویه دید من قرار داشت. با پشت زمینه لاجوردی و ماه در اوج زیبایی. و اين: و من از همه چیز جز خستگی‌ام لذت می‌بردم ....کاش اين سفرنامه هيچوقت تمام نشود...

امير

چه سفر نامه نويسی شدی تو زهرا جان!منتظر بقيشيم

عاطفه

ببين زهرا جان مشتاقانه منتظر ادامه داستان و ۴شنبه اش هستم. گلی که می درخشيد، می خنديد و انرژی مثبت می داد می دونی کی بود؟ ای بابا خوب زهرا خانم بود ديگه. می دونی دلم خواست دفعه بعدی پيش من بيايد

روشنک

سفرنامه ات مثل سريالهايی شده که هر روز منتظريم قسمت بعدی را بدهند بنويس ديگر جان خواهر

مجيد

هايده گوش نکنيد ، سنگ ميشيد ها

مجيد

ما به شدت از نوشته های شما حمايت می کنيم ، ادامه لطفاْ

دختر مهربون

ما رو باش که فکر کرديم اول شديم .... پس اين قصه سر دراز دارد کورش بيدار شد الان اينجا رو ميذاره روی سرش

امين

سلام اين طوری تعريف کردی خیال کردم توی يه پلان یه فیلم سينمايی بازی کردم ... عجب کارکتری شده ... اگه می دونستم این طوری می نویسی تا شیراز باهاتون میومدم ... یه روز پاشید با مهدی دوتایی شیرازو خوب بگردید ... فرض کنید سفر رفتید ... بعد اینجا برای ما کلی سفرنامه برای خوندن می مونه ...