۲۰ ميليون دلار
ساعت ٩:٢٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٩ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

این چند روز اخیر با مهدی به کشف و شهود جالبی رسیدیم.

موضوع همون‌طور که احتمالاْ در جریان هستید خانم انوشه انصاری‌ه.

بگذریم از این‌که شخصیت جالبی داره و اصلاْ قیافه اش با سنش متناسب نیست.

بحث بر سر اون ۲۰ میلیون دلاره و اینکه بعضی وقتها اعداد و ارقام بزرگی و کوچکی خودشون رو گم می کنند.

اما با یه محاسبه سر انگشتی بزرگی این عدد به  راحتی مملموس می‌شه.

فرض کنید ما (من و مهدی) بتونیم ماهی ۴۰۰۰۰۰ (چهارصد هزار) تومان پس‌انداز کنیم - فرض محال که محال نیست.

با دلار ۹۵۰ تومان بعد از گذشت حدود ۴۷۵۰۰ ماه معادل ۳۹۵۸ سال به رقم مذکور خواهیم رسید. با این حساب اگر ما از ۱۹۵۲سال قبل از میلاد مسیح به جمع آوری پول ماهانه پرداخته بودیم٬ می‌تونستیم با خانم انصاری هم‌سفر بشیم.

ولی خداییش تصمیم‌گیری بر سر اینکه کدوم یک از ما دو تا به این سفر رویایی بره یه کم

سخته٬ یا شاید بهتره دو برابر این مدت پس‌انداز کنیم. البتهمی‌شه یکی از  ما فداکاری کنه

و کلاْ بی‌خیال سفر شه٬ که به احتمال زیاد اون یه نفر منم.

-----------------------------------------------------

پ.ن ۱:

خوشحالم که خانم اینقدر فهمیده و عاقل هست که از این کار اهداف علمی داره و حتی از نامیدن لقب توریست هم خوشش نمیاد.

ولی  به شدت کفرم در میاد وقتی دولت محترم جمهوری اسلامی از همه چیز و همه کس در جهت پیش‌برد منافع خودش استفاده میکنه.

پ.ن۲:

این پست به معنی بازگشت حوصله نیست. هر چند دارم تلاش خودم را برای رسیدن به حالت عادی می کنم٬ ولی همچنان اندکی بی‌حوصله‌ام و کابوسهای شبانه امان و خواب را برده است.


 
باور کن
ساعت ٢:۱٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٦ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

سلام ،
حال همه ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور
که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

بااین همه عمری اگر باقی باشد
طوری از کنار زندگی می گذرم           

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و
نه این دل ناماندگار بی درمان       

تا یادم نرفته است بنویسم

                              حوالی خوابهای ما سال پربارانی بود


می دانم همیشه حیاط آنجا پراز هوای تازه باز نیامدن است
اما تو لااقل،

                  حتی هر وهله ،

                                       گاهی ،

                                                    هر از گاهی


ببین انعکاس تبسم رویا               

شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبردهم             

 خواب دیده ام خانه ای خریده ام      
بی پرده ، بی پنجره ،   بی در ، بی دیوار ...

                       چیزی نمانده است ، من چهل ساله خواهم شد.


فردا را به فال نیک خواهم گرفت.
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فراز کوچه ما میگذرد.             

باد بوی نامهای کسان من می دهد        

یادت می آید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری !؟             

نه ریرا جان         

نامه ام باید کوتاه باشد       

ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آئینه ،                 

ازنو برایت می نویسم         

حال همه ماخوب است

اما تو باورنکن.

                                                             نامه‌ها (سید علی صالحی)

------------------------------------------------------

خوبم. نگران نباشید. فقط این چند روز هر کاری می‌کنم نمی‌تونم چیزی بنویسم. پس تا بازگشت حوصله٬ نوشتن تعطیل.


 
سرشار
ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:
 

سرشارم از

خستگی

نفرت

سردرد

حسرت

پشیمانی

 

 

خـــــــــــــــــــــــــــــــدایــــــــــــــــــــــــــا به فریادم برس.


 
پاس شدم
ساعت ٢:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٩ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

پ. ن ۱: ممنون از راهنمایی ها  توصیه های دلسوزانه تان. بخصوص توصیه برادرانه‌ی«کودکی گریه کنان».

پ. ن ۲: امتحانمون بد نشد. نه یعنی خیلی خوب شد. نمره‌ای که گرفتیم  از سرمون هم زیاده.

ببخشید اگر نگرانتون کردم.

پ. ن ۳: مهدی در باره این فیلم مسخره یه توضیحاتی داده٬ فقط من خدا را شکر می کنم که تو خونه این فیلم را دیدیم و هر وقت غیر قابل تحمل می شد می رفتم تو آشپزخونه و کارهامو انجام می دادم.

خداییش برنامه های صدا و سيما روزهای جشن و عيد خيلی جذاب و ديدنيه.

پ. ن ۴: یهو دلم کشید «صدای پای آب» 

خودمونیم خوش به حال سهراب:

روزگارم بد نیست.
تکه نانی دارم(!)، خورده هوشی(!)، سر سوزن ذوقی(!).
مادری دارم، بهتر از برگ درخت.
دوستانی(!) ، بهتر از آب روان.
و خدایی که در این نزدیکی است.

نزدیکی است؟

آره هست با تمام وجود حسش می کنم. و از این بابت خوشحالم.

 


 
گنجشکِ کوچکِ هراسانِ پير
ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٥ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

امروز فاینال زبان داریم. دلم مثل یه بچه گنجشک تاب تاب میکنه.

نمی دونم این اضطراب و ترس لعنتی از امتحان می خواد تا آخر عمر هم باهام بمونه.

خودمم هم خنده ام می گیره وقتی قبل از امتحان دستام یخ میشه. چه کار می شه کرد.

سر پیری کلاس و درس و امتحان. ما را چه به این کارها.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

حسن ختام

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

                                             بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر

                                             کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

بشنیدم از هوای تو آواز طبل باز

                                              باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتی ز ناز بیش مرنجان مرا برو

                                              آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست

                                              وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

در دست هر کی هست ز خوبی قراضه هاست

                                              آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

این نان و آب چرخ چو سیل ست بی وفا

                                              من ماهیم نهنگم عمانم آرزوست

یعقوب وار وااسفاها همی زنم

                                              دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس می شود

                                               آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت

                                               شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او

                                               آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول

                                               آن های هوی و نعره مستانم آرزوست

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام

                                               مهرست بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

                                               کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود جسته ایم ما

                                               گفت آنک یافت می نشود آنم آرزوست

هر چند مفلسم نپذیرم عقیق خرد

                                              کان عقیق نادر ارزانم آرزوست

پنهان ز دیده ها و همه دیده ها از اوست

                                               آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست

خود کار من گذشت ز هر آرزو و آز

                                                از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست

گوشم شنید قصه ایمان و مست شد

                                               کو قسم چشم صورت ایمانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست جعد یار

                                                رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

می گوید آن رباب که مردم ز انتظار

                                               دست و کنار و زخمه عثمانم آرزوست

من هم رباب عشقم و عشقم ربابی ست

                                                وان لطف‌های زخمه رحمانم آرزوست 

باقی این غزل را ای مطرب ظریف

                                                 زین‌سان همی شمار که زین‌سانم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبریز رو ز شرق

                                                 من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست


 
داستان فقیر و غنی در سرزمین دزدها
ساعت ٩:۳٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

با اجازه خاطراتچی

سرزميني بود که همه ي مردمش دزد بودند.شب ها هر کسي شاکليد و چراغ دستي دزدانش را بر مي داشت و مي رفت به دزدي خانه ي همسايه اش.  در سپيده ي سحر باز مي گشت، به اين انتظار که خانه ي خودش هم غارت شده باشد. و چنين بود که رابطه ي همه با هم خوب بود و کسي هم از قاعده نافرماني نمي کرد. اين از آن مي دزديد و آن از ديگري و همين طور تا آخر و آخري هم از اولي. خريد و فروش در آن سرزمين کلاهبرداري بود، هم فروشنده و هم خريدار سر هم کلاه مي گذاشتند. دولت، سازمان جنايتکاراني بود که مردم را غارت مي کرد و مردم هم فکري نداشتند جز کلاه گذاشتن سر دولت. چنين بود که زندگي بي هيچ کم و کاستي جريان داشت و غني و فقيري وجود نداشت.

ناگهان ـ کسي نمي داند چگونه ـ در آن سرزمين آدم درستي پيدا شد. شب ها به جاي برداشتن کيسه و چراغ دستي و بيرون زدن از خانه، در خانه مي ماند تا سيگار بکشد و رمان بخواند .دزد ها مي آمدند و مي ديدند چراغ روشن است و راهشان را مي گرفتند و مي رفتند.

زماني گذشت. بايد براي او روشن مي شد که مختار است زندگي اش را بکند و چيزي ندزدد، اما اين دليل نمي شود  چوب لاي چرخ ديگران بگذارد. به ازاي هر شبي که او در خانه مي ماند، خانواده اي در صبح فردا ناني بر سفره نداشت.

مرد خوب در برابر اين دليل، پاسخي نداشت. شب ها از خانه بيرون مي زد و سحر به خانه بر مي گشت، اما به دزدي نمي رفت. آدم درستي بود و کاريش نمي شد کرد. مي رفت و روي پُل مي ايستاد و بر گذر آب در زير آن مي نگريست. باز مي گشت  و مي ديد که خانه اش غارت شده است.

يک هفته نگذشت که مرد خوب در خانه ي خالي اش نشسته بود، بي غذا و پشيزي پول. اما اين را بگوئيم که گناه از خودش بود. رفتار او قواعد جامعه را به هم ريخته بود. مي گذاشت که از او بدزدند و خود چيزي نمي دزديد. در اين صورت هميشه کسي بود که سپيده ي سحر به خانه مي آمد و خانه اش را دست نخورده مي يافت.  خانه اي که مرد خوب بايد غارتش مي کرد. چنين شد که آناني که غارت نشده بودند، پس از زماني ثروت اندوختند و ديگر حال و حوصله ي به دزدي رفتن را نداشتند و از سوي ديگر آناني که براي دزدي به خانه ي مرد خوب مي آمدند، چيزي نمي يافتند و فقير تر مي شدند. در اين زمان ثروتمند ها نيز عادت کردند که شبانه به روي پل بروند و گذر آب را در زير آن تماشا کنند. و اين کار جامعه را بي بند و بست تر کرد، زيرا خيلي ها غني و خيلي ها فقير شدند.

حالا براي غني ها روشن شده بود که اگر شب ها به روي پل بروند، فقير خواهند شد. فکري به سرشان زد: بگذار به فقير ها پول بدهيم تا براي ما به دزدي بروند. قرار داد ها تنظيم شد، دستمزد و درصد تعيين شد. و البته دزد ـ که هميشه دزد خواهد ماند ـ  مي کوشد تا کلاهبرداري کند. اما مثل پيش غني ها غني تر و فقير ها فقير تر شدند.

بعضي از غني ها آنقدر غني شدند که ديگر نياز نداشتند دزدي کنند يا بگذارند کسي برايشان بدزدد تا ثروتمند باقي بمانند. اما همين که دست از دزدي بر مي داشتند، فقير مي شدند، زيرا فقيران از آنان مي دزديدند. بعد شروع کردند به پول دادن به فقير تر ها تا از ثروتشان در برابر فقير ها نگهباني کنند. پليس به وجود آمد و زندان را ساختند.

و چنين بود که چند سالي پس از ظهور مرد خوب، ديگر حرفي از دزديدن و دزديده شدن در ميان نبود، بلکه تنها از فقير و غني سخن گفته مي شد. در حاليکه همه شان هنوز دزد بودند.

مرد خوب، نمونه ي منحصر به فرد بود و خيلي زود از گرسنگي در گذشت.


 
رويای شيرين
ساعت ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۱ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

وقتی روی صندلی هواپیما نشستیم هر دومون یه نفس راحت کشیدیم. همه چیز به خیر و خوشی گذشته بود.

دقیقاْ سر ساعت ۱۰ هواپیما Take Off کرد. و وقتی از آسمان ایران خارج شدیم حس غریبی داشتم. باورم نمیشد. سالها برای چنین سفری لحظه شماری کرده بودم و حالا در کنار عزیزترینم داشتم شیرینی این ثانیه ها را می چشیدم. حدود ساعت ۱۳:۳۰ به وقت عربستان وارد فرودگاه جده شدیم و هوا حسابی گرم و مرطوب بود ولی راه رفتن زیر باران شدید در هوای داغ عربستان هم صفایی دارد.

عجیب حس خیلی خوبی داشتیم.

خدایا به خاطره همه چیز ممنونم. ممنونیم.

بعد از یکسال هنوز وقتی فکرش را میکنم باورم نمیشه.

باورم نمی شه که اونجا بودم.

همه چیز مثل یه خواب میمونه برام.

یه رویای شیرین.

 

 

خدایا هنوزم چشمان ملتمس من به دستان سخاوتمند تو دوخته شده.

 

 

---------------------------------------------------------

پ. ن ۱: علی هیچ وقت فراموش نمیکنم بدرقه‌ی بی بدیلت را.

چقدر با این کارت خوشحالمون کردی. 

چقدر این دوری یکساله چقدر طولانی تر به نظر میرسه.


 
خدايا به من آرامش بده
ساعت ۱:۳٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

گاهی یه حرف کوچک دنیای رنگارنگ تو را سیاه می کنه.

مثل اینکه جنگلهای شمال به یکباره آتش بگیرد.

یا نه

مثل اینکه همه ماهی‌های دریای خزر یکجا بمیرند.

یا نه

مثل اینکه آتشفشان کوه دماوند یهو فعال بشه.

حال مسی و چدنی و پلاستیکی و آهنی و سیمانی و ... که هیچ

حال روحیم هم خوب نیست.

--------------------------------------------------

وای تازه فهمیدم چقدر دلم هوس یه مسافرت شمال کرده.

جای نگرانی نیست خوب میشم. فقط این روز ها خیلی لطیف شدم.


 
یادش به خیر
ساعت ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٥ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

یادش به خیر اون شبی که رفتیم بازار وکیل خرید کردیم بعد هم رفتیم مسجد وکیل. وضوت را سر حوض بزرگ وسط حیاط گرفتی و یه نماز دو نفره باحال اون گوشه خوندیم.

یادش به خیر خرید کردن از تمام پلاستیک فروشی های شهر و خریدن هر چیزی که فکر کنی ممکنه برای یه خونه لازم باشه. خرید لوازم خونه از جارو  و دستمال گردگیری تا یخچال و اجاق گاز و ماشین لباسشویی.

یادش به خیر اون روزی که برای تمیز کردن خونه با سعیده و فاطی به جون کابینتها و کف خونه افتاده بودیم.

یادش به خیر اون روزی که برای زدن واکسن مننژیت به درمانگاه رفتیم.

یادش به خیر اون روزی که برای گرفتن ارز چقدر با عجله و اضطراب خودمون رو به بانک رسوندیم.

 یادش به خیر مراسم خداحافظی تلفنی ( و غیر تلفنی) که چقدر درگیرش شده بودیم. دیدن مادر بزرگها و .....

آخ چه حال و هوایی داشتم پارسال این وقتها.

دلم می خواد همه‌اش را ذره ذره بچشم تا طعم شیرینش را هیچ وقت فراموش نکنم.


 
فال
ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

 

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده​ایمره رو منزل عشقیم و ز سرحد عدمسبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشتبا چنین گنج که شد خازن او روح امینلنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاستآبرو می​رود ای ابر خطاپوش ببارحافظ این خرقه پشمینه مینداز که ما

 

از بد حادثه این جا به پناه آمده​ایمتا به اقلیم وجود این همه راه آمده​ایمبه طلبکاری این مهرگیاه آمده​ایمبه گدایی به در خانه شاه آمده​ایمکه در این بحر کرم غرق گناه آمده​ایمکه به دیوان عمل نامه سیاه آمده​ایماز پی قافله با آتش آه آمده​ایم


 
تلخ‌تر از زهر
ساعت ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱ شهریور ،۱۳۸٥  کلمات کلیدی:

خواستم دست کم امروز تلخ ننویسم، اما هرچه فکر کردم جز تلخی نبود.

تلخ تر از زهر.

از بس که این اواخر دلم از خرد و کلان و طعنه و حدیث و ...... گرفته، دارد می‌ترکد.

لابد دیگر این وامانده چاره‌ای ندارد جز مرگ. شاید هم مرده.

بگذار هر که هر چه می‌خواهد بگوید تو که کم نشنیده‌ای از این حرفها.

طفلکِ دلم، دل خوش کرده بود بزرگ می‌شود. اما .....

هر روز کوچکتر و تنگتر.

که حتی جای کلامی در آن نمی‌شود.

آآآآخ چقدر درد دارد این بیچاره.

لااقل بگذارید شب و روز به حال خودش بگرید.

----------------------------------------------------------

پ.ن ۱:از واریز کردن پول رهن خانه و تحویل کلید آن یکسال می‌گذرد. یکسال است که داریم اجاره می‌دهیم.

دل را نه.

چقدر زود آن همه هیاهو خوابید.

خوش به حالشان. هیاهو را می‌گویم.

پ.ن ۲: دوست داشتم ـ دارم ـ از امروز خاطرات شهریور پارسال را مزه مزه کنم.

اما نمی‌دانم می‌توانم یا نه.